Tagged by Kilah~

Title: The sweetness of my childhood memories

Rules And Regulation: Adalah baik sekiranya anda menulis 25 perkara yg org xtau semasa kecil anda. Di hujung entry, anda harus memilih 5 org utk ditag. Anda amat bertuah jika ditag saya sbb sy ingin tau lebih lanjut tentang zaman comel anda dulu..


1. Beza umur sy dan adik bongsu sy adalah setahun wpun mengikut perkiraan sanawiyah, 2 thn (Dec 86, Jan 88). Disebabkan adalah ssh untuk menjaga dua anak kecil dlm stu msa, sy terpaksa dihantar ke rumah Makcik Ramlah terutamanya pd waktu persekolahan sementara menunggu kakak pulang sekolah. Mungkin disebabkan itu, sy mampu berdikari smpai ke besar dan tidak terlalu manja. (bole caya ke ni? Haha~)

2. Sewaktu sy berusia 6 thn, adik sy juga telah memasuki tadika yg sma sbg pelajar tumpang. Hendak dijadikan cerita, setiap kali si kakak hendak ke tandas, si adik yang akan berjumpa cikgu utk meminta keizinan. Pemalu sgt kot. Haha~

3. Ketika darjah 1, sy berkawan baik dengan Amirah dan Bavani. Setiap kali ayah menghantar sy ke sekolah, mereka berdua akan menunggu sy di pagar sekolah. Kemudian, Amirah akan mengangkat beg sy ke kelas dan diberi upah 20 sen setiap hari. Perkara ini berlanjutan selama setahun sehinggalah sy di’warning’ oleh kakak supaya tidak memberikan duit belanja sy pd Amirah lg.

4. Sy tidak pernah melihat jadual pembelajaran dan mengemas buku. Jd, sy akan membawa semua buku ke sekolah supaya tidak ada buku yang tertinggal. Dengan saiz yang agak kecil, beg sekolah kelihatan lebih besar drpd tuan punya beg.

5. Semasa darjah 1, tiba2 ada dua org guru yang dtg ke meja sy dan meminta buku tulis sy. Kemudian mereka bercakap2 di luar. Apa yang sy dengar, mereka memuji tulisan sy. Hmm..kalu lah cikgu2 tersebut melihat tulisan sy sekarang. Tentu mereka akan kecewa.

6. Sy mula pndai membaca sewaktu darjah satu. Seingat sy, tiba2 sahaja sy reti membaca sebuah artikel di dalam surat khabar berita harian di tengah hari jumaat yg tenang dan mendamaikan. Heh~

7. Sewaktu darjah 5, kelas akan diatur mengikut pointer yang kami perolehi sewaktu peperiksaan akhir thn darjah 4. Pointer sy tidaklah seteruk mana, 4.12. Tp sy ditempatkan di kelas ketiga. Sy amat tidak berpuas hati krn kwn lelaki sy dengan pointer yg sma ditempatkan di kelas pertama. Sejak saat itu, sy belajar bersungguh2.

8. Sy selalu dibuli oleh seorang budak lelaki India, Ernest. Sy akan menangis apabila dia menyorokkan kotak pensel dan botol air sy. Tp, sy tkt untuk mengadu dengan cikgu. Sebab tu dia semakin berani membuli sy.

9. Sy memakai baju kurung sejak darjah 1. Jika dilihat potret kelas sewaktu darjah 1, hanya sy dan Amirah yang memakai bju kurung. Disebabkan sy begitu teringin memakai bju skirt seragam sekolah berwarna biru yg sy rasakan sgt cntik, sy memilih persatuan tunas puteri kerana pakaian seragamnya adalah skirt berwarna coklat. =P

10. Selepas keputusan peperiksaan UPSR keluar, sy mendapat 4A 1B, disebabkan tkt dirotan ayah, sy menyorok di dalam almari sepanjang hari sehingga mendapat green light dr kakak. Ingatkan panas sampai ke petang, rupa2nya mendung di tgh hari. =D

11. Sy akui sy begitu mls utk belajar bahasa inggeris sewaktu sekolah rendah dahulu. Kalu la teacher Rosnah tahu sy pernah menjadi teacher di sekolah rendah sewaktu cuti summer yg lepas, tentu dia berbangga anak muridnya yg paling teruk di dalam kelas 6 Uranus dahulu sudah berjaya. (poyo la pulak ayat ni. Hehe~)

12. Sy pernah bercita2 menjadi seorang jurutera kerana pernah terlihat gmbar jurutera di dalam buku latih tubi sekolah rendah yg sy rasakan begitu bergaya.

13. Sewaktu umur sy 6-8 tahun, saya selalu menyorok di belakang kerusi kayu di ruang tamu terutamanya ketika dimarahi. Di situ sy akan menyonteng dinding untuk meluahkan perasaan. Apa yg sy paling ingat, sy suka melukis gmbr seorang perempuan lidi yang sy namakan ‘Puler’. (peliknya nma tu. Adeh!)

14. Ayah tidak akan membenarkan sy terlibat dalam mana2 rombongan sekolah ataupun perkhemahan di dalam hutan. Mungkin ayah tidak berapa yakin dgn sy. Rombongan pertama yg berjaya mendapat kebenaran ayah adalah rombongan sekolah agama ke KL sewaktu darjah 6. Sy berasa amat seronok padahal tiap2 thn sy ke KL krn kampung sy terletak di situ. Haha~

15. Sy pernah menunjukkan penumbuk secara tidak sengaja kepada tokey kedai basikal yang terletak di kawasan deretan rumah kedai berdekatan tmpt tinggal sy. Uncle tersebut kelihatan sangat marah. Sejak saat itu, sy akan berlari atau berjalan dengan laju setiap kali melintasi kedai tersebut.

16. Nama2 kucing peliharaan sy dan adik beradik mestilah bermula dengan huruf J seperti Jolly, Jelly, Jus, James, etc. Apabila ada di antara kucing sy yang mati, sy akan buatkan kubur yang khas buat mereka. Setiap bulan sy dan adik akan melawat kubur2 tersebut dengan membawa air bunga. Kami juga turut menghadiahkan al-fatihah dan bacaan doa selamat utk kucing2 tersebut. =P

17. Sewaktu kecil, sy pernah terjatuh dan berjahit di dahi akibat pendarahan yang agak serius gara2 nk ikut kakak sy ke tmpt tuisyen. Puncanya adalah sy memanjat almari baju yang agak tinggi dan tergenlincir lalu terhantuk ke bucu almari. Parut jahitan tersebut masih ada sehingga ke hari ini.


18. Sy amat malas utk masuk ke dapur sewaktu kecil. Jika dipanggil umi untuk memotong lada, mengupas ikan bilis, atau mengupas kulit bawang, sy akan merayu pd umi utk melipat kain atau mengemas rumah. Hasilnya, smpai skrg pn sy x reti menyiang ikan. (mcm mana nk kawin ni? Haha~)

19. Terdapat sebuah rumah lama di kawasan quarters Telekom tmpt tnggal sy. Rumah itu dikatakan berhantu disbbkan kawasan sekitarnya yg agak semak dan menyeramkan. Sy dan adik telah mencuri pisau dan sebotol sos cili dr dapur rumah. Kemudian, kami mengajak rakan2 sepermainan utk sma2 masuk ke dalam rumah ‘hantu’ itu. Strategi utk menakutkan mereka berjaya apabila mereka menjerit dan berlari lintang pukang sewaktu ternampak pisau berlumuran ‘darah’ tersebut. Haha~

20. Sy akan berpesan pd ayah supaya menunggu di bawah pokok yang terlindung untuk mengambil sy pulang dr sekolah agama sekiranya ayah membawa kereta mini @ kereta kodok yang baru dibeli pd wkt itu. Ini lah yang dikatakan jiwa materialistic seorang anak kecil. Hihi~

21. Sy tidak suka apabila dikatakan kembar dengan adik sy. Sy pernah meminta pd umi supaya baju raya kami tidak sama corak dan warna. Sy tidak ingat pada usia berapakah perminyaan sy dikabulkan. Hehe~

22. Sewaktu form 1 (bole dikatakan kecik jugak kn?), sy pernah didenda berdiri atas kerusi kerana tertinggal buku karangan bahasa melayu. Kawan lelaki yg duduk di hadapan sy asyik toleh smbil gelak2 dan tersenyum sumbing. Disebabkan terlalu bengang, sy membaling pemadam ke arah dia. Bernasib tidak baik, pemadam tersebut terkena cikgu yang sedang menulis di papan hitam. Apabila cikgu bertanya siapa yg membaling cikgu dengan pemadam, sy terus menangis teresak2 dan kemudian sy terus dibenarkan duduk.

23. Sewaktu darjah 2, setiap murid diwajibkan untuk menghafal sifir 1-12. Sy selalu didenda oleh cikgu matematik krn tergagap2 membaca sifir. Sebenarnya tergagap itu disebabkan sy kurang nmpak mural sifir yang terletak di bangunan bersebelahan. Mungkin bacaan sifir sy akan menjadi lebih lancar sekiranya sy memakai spek pd wkt itu. =D

24. Sy amat menyukai air bergula. Antara air yang sering dibawa ke sekolah adalah air teh, dan air sirap. Pernah ada cikgu menasihatkan sy supaya membawa air kosong sahaja ke sekolah kerana botol berisi air manis tersebut pernah dihurung semut dan menyebabkan meja sy melekit2.

25. Sy sering disalah anggap sebagai anak cina sewaktu kecil2 dahulu. Mungkin disebabkan mata sy yg agak sepet berbanding adik beradik yg lain. Tentu mereka pelik, mata mcm anak cina dh, tp nape kulit gelap sgt. Haha~

Ok, selesai sudah menaip 25 perkara sewaktu zaman kecil2 dahulu. Tersenyum kembali sewaktu mengimbau memori silam yg x mungkin dapat diulang kembali. Masa akan terus berlalu dan tentunya usia semakin bertambah dr sehari ke sehari, hanya memori yg akan terus terpahat di kalbu. Wa akhiran, sy x terasa utk mengetag sape2. Tp bg yg sudi utk menjawab tag ini, dipersilakan. Jgn malu2 deh~ =D

Wassalam~

Love percentage..

BismiLLahirrahmanirrahim..

Kepala sy dah tepu. Hendak mengacau housemates, serba salah pulak rasanya. Tiada mood juga utk ber’chatting’ dengan teman2 di Yahoo Messenger. Sasaran terakhir adalah ber’facebook’. Tp rasanya sy dan terlalu merepek di situ. Jadi, terpanggil untuk menjenguk di sini. Hehe~

Tiba2 sy terfikir, kenapa perlu wujudnya istilah ‘anak kesayangan’ atau bahasa mudahnya ‘anak emas’ yang diibaratkan bagai minyak penuh yang ditatang dengan hati2, supaya tidak tertumpah keluar dr bekas.

Jika difikirkan semula, bukankah setiap anak yang dibawa ke dunia ini melalui proses yang sma, 9 bulan si ibu berhempas pulas membawa kandungan ke sana sini tanpa sebarang rungutan. Tangisan si bayi sewaktu kelahiran itu pula diibaratkan sebagai satu kepuasan yang tidak terbanding dengan kemewahan seisi dunia.

Si bapa pula mengambil tugas untuk mengazan si comel yang masih terlalu awal mengenal dunia. Hari2 yang dilalui kemudian mengubah persepsi dan tingkah laku mereka sedikit demi sedikit, ibarat kain putih yang dicorakkan dengan pelbagai jenis warna.

Dalam tempoh masa tersebut, bilangan adik bertambah satu demi satu. Lumrahnya, pasti ada perbezaan dari segi layanan dan kasih syg ke atas setiap anak. Jika nakal, pasti rotan sudah tidak asing lg bg si kecil. Sebaliknya, jika mendengar kata, seringkali mendapat ‘gula2’ apabila ayah pulang dr tempat kerja.

Adalah mustahil utk si ibu dan ayah membahagikan kasih syg secara rigid kepada anak2. Sebagai contoh, 33.3% untuk along, 33.3% untuk angah, dan selebihnya utk adik bongsu yang masih kecil.

Berapa peratus anda rasa disayangi?

Jika direnung kembali, ibu bapa berusaha sebaik mungkin untuk membahagikan kasih syg kpd anak2, dengan tidak cuba membeza2kan antara stu sma lain, ttp mampukah kte menyayangi dua insan yang membawa kita melihat dunia ini dengan sepenuh hati sehingga akhir hayat mereka?

Sbg penutup utk enty bersifat kekeluargaan ni, ucapan ‘Selamat Hari Bapa’ ditujukan khas buat ayahanda tersayang, Hj Md Sarip bin Ahmad. =D

P/s: Sebenarnya entry ini ditulis krn teringat cerita cerekarama TV3 minggu lepas, Sucilah hatimu. Bagus jugak bermuhasabah sekali sekala ni.

Quick update..

BismiLLahirrahmanirrahim..

It’s just a quick update before going out to ‘Nasi Kandar’ stall to buy my dinner. Nyummmy..=P

Hati ini tersentuh tika membaca baris demi baris kata yg tertulis, mata yg masih terfokus di atas layar komputer dirasakan mula hangat, tanpa disedari dan ditahan2 lg, titisan halus mula jatuh satu demi satu di kedua2 belah pipi.

Betapa sebaknya sy tika membaca link sebuah blog yg diforwardkan oleh housemate sy, Hidayah malam semalam. Sebelum ini, cuma ada terdengar desas desus berkaitan kemalangan jiwa yang melibatkan seorang pelajar Msia di Cairo baru2 ini. Klik di sini.

Syahid sudah seorang mujahid muda di usia yg begitu awal. Tidak lama sebelum itu, hati ini juga terkesan dek hilangnya seorang tokoh yg begitu jauh di mata tp dekat di jiwa tika diri ini bru mula mengenal dunia usrah dan halaqah, As-syeikh Fathi Yakan.

Itu lah lumrah alam, setiap yg hidup pasti akan menemui kematian, cuma cepat atau lambat, hanya Dia yg lebih mengetahui.

‘Kullu Nafsin Za Iqatul Maut’

Ok, sy sudah terlewat beberapa minit.

Salam Nasi Kandar! =)

Self therapy..=)

BismiLLahirrahmanirrahim~

Salam mujahadah utk rakan2 di Msia, Dublin, UK, Mesir, Rusia, dan di mana jua pelusuk dunia yg kini sedang bergelumang dengan buku dan berada di medan pertempuran bersenjatakan kertas dan dakwat pen. Kemenangan atau kekalahan bukanlah kayu ukur utama sebelum mengambil keputusan untuk terlibat dlm perjuangan, ttp usaha utk melakukan yg terbaik itu lebih menjadi ukuran dan keutamaan.

“Allah tidak melihat pd natijah yg kte perolehi, ttp pada usaha sungguh2 yg kte berikan”

Buat rakan2 yang telah selesai exam dan kini dalam fasa percutian, smga masa cuti ini dpt dimanfaatkan sebaiknya. Bg rakan2 yg telah memakai jubah graduasi, sekalung tahniah buat kalian krn telah berjaya memiliki segulung ijazah sbg permulaan untuk perjalanan yang lebih jauh dan mencabar.

Tidak lupa juga bg mereka yg telah, mahupun bakal menginjak ke alam perkahwinan. Smga barakah Allah sentiasa mengiringi ikatan antara dua hati yang telah terpateri. (awat cam terlebih jiwang ayat ni? haha~)

Akhir sekali, jemput2 la dtg ke Penang jika berkelapangan.

Ok, smpai di sini dahulu.

Wassalam~

p/s: Menulis sbg terapi utk jiwa..(^_^)~

Pre exam syndrome~

BismiLLahirrahmanirrahim..



Sebenarnya kepala tengah berserabut dengan segala mcm fakta yang perlu dihadam dalam tempoh masa yang berbaki lebih kurang seminggu. Itulah akibatnya jika selalu menangguh2 niat utk mengulangkaji pelajaran dan akhirnya semuanya dibuat pd saat akhir. Tp rasanya ‘last minute study’ sudah sinonim dengan medical student sbb kalu study awl2 pn, memori tersebut tidak mampu bertahan lama. =P

Dulu sy merindukan panas terik mentari Malaysia
Kini bahangnya terasa membakar seluruh badan

Dulu sy merindukan masak lemak tempoyak
Kini rasanya sudah bisa memualkan tekak ini

Dulu sy merindukan keluarga di sisi saat bergelumang dgn buku
Kini rindu ini dirasakan semakin jauh

Haha~ Apa yg sy merepek kt atas ni? Mungkin sy perlukan masa untuk ‘beruzlah’ dan lari sebentar dr rutin harian agar semangat yg mula menipis ini tidak terbang jauh dan terus lenyap.

Cuti, cpt lah hadir!

Tertunaikah amanah itu?

BismiLLahirrahmanirrahim

Kepala terasa berat, mata hanya tinggal separuh bukaannya, hati dah melayang entah ke mana2, justeru adalah lebih baik sy berehat sekejap di sini.

Hari ini sy dan 3 org lagi ahli kumpulan yang lain belajar bersama Mr I di Seberang Jaya Hospital. Terlalu banyak ‘nasihat’ yang kami perolehi. Tp sy kurang pasti, adakah nasihat2 itu berjaya diserap seperti sebuah span basuh pinggan, atau hanya masuk telinga kanan keluar telinga kiri.

Sesi pembelajaran dimulakan dengan kiraan jumlah biasiswa yang kami perolehi sbg pelajar di bawah tajaan kerajaan.

Bayangkan selama setahun, kos pelajar perubatan yang ditaja kerajaan adalah RM 1,000,000/ 5 = RM 200,000.

Dikecilkan lagi skop kepada jumlah wang biasiswa yang diperuntukkan untuk sehari, RM 200,000/365 = RM548

Jadi, setiap jam yang kami peruntukkan di hospital adalah bernilai, RM548/24 = RM 23

“Berapa banyak wang yang kerajaan bazirkan untuk kamu jika sekadar berada di wad dan tak ‘clerk’ mana-mana ‘patient’. Org Islam perlu amanah lagi2 yang bertudung dan membawa imej Islam seperti kamu”.



Baik Mr I, kami akan manfaatkan masa di wad selepas ini utk belajar sebanyak mungkin. Tp adalah lebih efektif sekiranya masa selama 2 jam yang terbazir untuk mencari dan menunggu Mr I dimanfaatkan sebaik mungkin dengan hanya membenarkan panggilan telefon daripada pelajar untuk menetapkan temu janji. Bukankah setiap jam itu adalah amanah untuk sy dan Mr I?

p/s: Mr I memberi tugasan pd sy untuk mencari maklumat mengenai Prof Dr Zulkifli tanpa apa2 'clue' yg diberikan. Nampaknya bukan seorang dua rakyat Malaysia yang bernama Zulkifli. Adeh!

No title..

Tiada apa yg kupinta
Darimu

Melainkan
Hati ini
Minta difahami

P/s: Hati adalah simbolik kpd jantung. Namun hakikatnya ia adalah terjemahan kpd sebuah perasaan yg bersifat abstrak.