Wujudkah garis pemisah usia?

BismiLLahirrahmanirrahim..

Apakah garis pemisah usia yg sebenar?

Menoleh jam dinding di sisi, jarum panjang dah menunjukkan lebih sedikit dr angka satu, jarum pendek pula pd nombor 3, manakala jarum saat sedang ligat berputar (tlg kira sendiri pukul berapa sekarang ni. Sah2 kepala ni tgh x berapa btul. Hihi~)

Mata sy x mengantuk pulak waktu2 begini. Hendak study, rasa sudah tepu (eh, mcm xstart ape pn lg sejak td. Haish~). Mungkin ni akibatnya jika mengambil minuman ber’caffein’ wkt2 mlm mcm ni. Insaf! (-_-)

Sebenarnya xde ape pn yg menarik utk dicoretkan di sini. Cuma tiba2 teringat perbualan bersama housemate sy, Hidayah selepas solat isyak td;

“Skrg ni rasa confuse nk panggil org tu makcik atau akak, selalu je tersilap..”

Ayat tersebut diungkapkan gara2 insiden sewaktu Hospital Visit (anjuran JIM dan Jabatan Kebajikan Hosp Pulau Pinang) siang td. Panggilan makcik telah diberikan kepada seseorang yg selayaknya dipanggil akak oleh Hidayah. =))

Teringat kembali zaman2 menjadi guru sandaran sewaktu cuti semester tahun 2 yg lepas. Jika mengikut pangkat yg sepatutnya, semua guru di sekolah tersebut akan sy panggil makcik. Tp belum sempat sy membuka mulut, kadang2 mereka menggelarkan diri sebagai ‘akak’ sedangkan perbezaan umur yg hampir 25-30 thn dan kadang2 anak mereka lebih tua dr sy.

Seperti biasa, ayah menjadi tmpt sy meluahkan ketidakpuasan hati setiap kali pulang dr mengajar. Meskipun mulut ini dengan ringan memanggil mereka ‘akak’, namun jauh di sudut hati, terselit rasa tidak selesa. Terasa diri ini terlalu tua pula. Atau sebaliknya sy merasakan mereka yg perasan muda. Haha~

Ayah melarang dengan keras apabila sy menyuarakan isi hati utk memanggil mereka makcik kerana itu tidak professional namanya. Jika perkenalan itu berlaku di luar sekolah, tiada masalah. Namun, dlm situasi tersebut, kami adalah rakan sekerja. Mahu atau tidak, sy harus dengan rela hati menggunakan panggilan akak. Atau ayah menyarankan sy supaya memukul rata semua guru perempuan yg agak berumur dengan menggunakan panggilan ‘cikgu’. Haa..kan senang. Tak perlu pening2 kepala lg.

Berbalik pd pesakit2 di hospital, jujurnya kadang2 sy pn terconfuse. Pernah suatu ketika sy memanggil seseorang dengan gelaran kakak. Bila ditanya umur ‘kakak’ tersebut, dengan segan2 beliau menyebut 63 tahun! Apakah sy sudah rabun? Adeh..

And it happens again n again..Mslh ini tidak pula berlaku kpd pesakit lelaki. Kalu umur dlm linkungan 40 ke bawah, selalunya sy akan memanggil encik utk kelihatan lebih formal. Umur 41 dan ke atas, sy lebih selesa memanggil mereka pakcik.

Ape2 pn gelaran yg diberikan, biarlah org tersebut selesa. Tak dapat membayangkan suatu hari nnti sy juga akan mendapat gelaran makcik. Makcik Odah! Hmm, cute jugak bunyinya. Hihi~

Akhirnya sy dah menguap. Masa utk tidur!

Wassalam~

Fall in love again!

BismiLLahirrahmanirrahim~

Alhamdulillah, sy dah selamat berada di Taiping pd tika ini. Menjalani kehidupan normal sebagai seorang pelajar perubatan, pergi ke hospital utk clerk patient, case presentation, ‘observe’ sebarang kes menarik di dalam OT, etc. Cuma agak berbeza krn tekanan di sini sangat lah kurang jika nk dibandingkan dengan suasana di Hospital Besar P.Pinang.

Hari ini, tiba2 sy ditanya oleh satu soalan ‘misteri’ oleh seorang makcik berusia 62 tahun.

“Percaya x kalu makcik kata makcik tengah bercinta sekarang?”



Dalam hati sy, makcik ni saja tanya begitu utk ‘test’ reaksi sy kot. Huhu~ Reaksi sy hanyalah memberi senyuman penuh tanda tanya pd dia. Tp, utk tidak mematikan perbualan setakat itu, sy bertanya lg,

“Makcik bercinta dengan siapa?”

“Dengan ‘kawan lama’ makcik. Makcik terjumpa dia sewaktu kenduri di kampong baru2 ni. Lepas tukar2 telefon, makcik dapat berhubung semula dengan dia”

Setelah mengajukan soalan ala2 melodi pd makcik tersebut (tiba2 bertukar perwatakan dr medical student kpd wartawan hiburan la plak..hehe~), baru lah sy faham bahawa cinta mereka sewaktu muda2 dahulu tidak kesampaian disebabkan oleh halangan dr keluarga krn status mereka sebagai sepupu.

Sy tumpang gembira mendengar cerita makcik tersebut dan dia jugak kelihatan begitu ‘excited’. Mana tidaknya, bukan orang muda sahaja yg boleh dilamun cinta. Ketika cinta pertama makcik itu muncul semula kini dalam keadaan masing2 sudah kehilangan teman hidup dan menjalani kehidupan secara berseorangan, tentunya kehadiran ‘teman lama’ diharapkan dapat mengubat kesunyian itu.

Namun, sy kecewa apabila makcik tersebut mengatakan pernikahan yg dirancang baru2 ini juga tidak berjaya dilaksanakan atas halangan keluarga! Sungguh tidak rasional! (eh, teremosi pulak sy..)

Apa2 pn, soalan jodoh dan pertemuan, ajal maut semuanya di tangan Tuhan. Kita hanya mampu berdoa padanya supaya dikurniakan segala yg terbaik. Allah knows what’s d best for us! =)

Wassalam~

Mereka juga manusia biasa...

BismiLLahirrahmanirrahim..

Alhamdulillah, tamat sudah posting General Surgery dan Orthopedics di Hospital Seberang Jaya. Meskipun minggu ini amat meletihkan dengan 2 teaching dalam sehari. Keluar rumah seawal 6 pagi kerana terpaksa mencuri masa 7-8 pg untuk clerking (history taking and physical examination). Tidak dilupakan juga curi2 masa utk sarapan (mencecah 5-6 keping kuih sepinggan utk seorang mkn. Hehe~) di kantin hospital. Namun, saya berasa sangat puas dengan pengalaman sepanjang minggu ini. =)

Hari ini agak berbeza krn sy meredah embun pagi di atas Penang Bridge secara berseorangan kerana partner sy, Munirah kurang sihat. Hajat di hati ingin mencari breast or thyroid case . Walaupun agak kecewa, sy tergerak utk mendekati seorang makcik sekitar umur 60 an kerana pesakit yg lain kelihatan masih lena diulit mimpi.

Seperti biasa, sy akan memperkenalkan diri dan bertanya soalan2 yg relevan dengan masalah penyakit yg pesakit hidapi. Tiba2, sy terkedu dan tergamam seketika.

“Makcik katakan pada sy ada rasa sakit di seluruh kaki terutamanya di tapak kaki, dan ibu jari kaki. Makcik juga perasan perubahan warna kulit makcik yg menjadi kehitaman sewaktu dicuci. Makcik tidak demam, tidak muntah2, dan bla bla bla (sila list sendiri associated symptoms yg dirasakan perlu. Hehe~)”

“Selain apa yg sy katakan td, apa lg yg mkcik rasa?” Sambil menunggu jawapan utk ditulis di atas kertas.

Patient menjawab lambat2.

“Makcik rasa takut…”

Try to put ourself in her condition..[dry gangrene]



Mata makcik tersebut mula bergenang dan titisan halus mulai menuruni pipinya. Mula2 sedikit, kemudian makin lebat gayanya. Dan sesi clerking terpaksa dihentikan sebentar. Sy cuba untuk memujuk makcik tersebut dan minta maaf berkali2 andai kata soalan sy sebentar td terlalu sensitif dan tanpa sedar sy telah mengguris perasaanya.

Setelah patient agak tenang. Sy meneruskan lg utk bertanya soalan krn niat di hati utk present case tersebut dalam ward teaching nnti.

“Anak2 makcik ada berapa org yer?” Soalan yg biasa ditanya utk social history.

“8 semuanya. Tp tinggal empat je. Empat lg dah meninggal…”

Sekali lagi sy menyaksikan titisan jernih yg lebih lebat dan kali ini makcik tersebut terus menangis teresak2.

Aduh! Cuaknya sy. Perasaan salah begitu menyelubungi sy ketika itu. Akhirnya sy membatalkan niat utk bertanyakan lg soalan lanjut krn keadaan patient yg kurang stabil.

Pengajaran utk diri sy sendiri dgn apa yg berlaku pd hari ini, patient yg sy jumpai tiap2 hari di hospital juga adalah manusia biasa spt diri sy sendiri. Mereka bukanlah spt sebuah patung bernyawa yg tiada hati dan perasaan. Tentunya mereka berasa tertekan dengan penyakit yg dihidapi. Bukanlah suka2 atau kerelaan hati mereka sendiri utk duduk di hospital dengan segala macam kekurangan dr segi makanan, kemudahan, etc.

Tp selama ini, sy kurang peka terhadap semua itu. Apa yg sy tahu, sy perlu dapatkan history yg lengkap dr patient dan present case sebaik mungkin kpd doctor yg mengajar sewaktu ward teaching. Kadang2, sy rasakan agak keterlaluan sekiranya pelajar2 di wad begitu excited dengan ‘positive findings’ seperti bunyi murmur yg kedengaran sewaktu auskultasi (ada ke perkataan ni? Hehe~). Bukankah sepatutnya kte lebih gembira sekiranya tiada sebarang abnormality pada patient.

Untuk bakal2 doktor di luar sana, sbg peringatan utk diri sy juga..Layan lah patient anda sebagaimana anda mahu org lain melayan anda. What u give is what u get later in life.

Wassalam~

Once in a year...

To whom it may concern,



Yours truly,
Me

Perfection of the other half...

BismiLLahirrahmanirrahim…

Sy masih bru bangun tdo. Jd terlalu mamai rasanya utk terus membuka buku dan bljr. Silap hb, wpun buku di depan mata, fikiran sy pula menerawang merentas benua hingga ke Dublin (I should admit that I really miss that Shamrock city! T_T)

Hari selasa adalah hari yg ditunggu2 kerana slalunya sy dapat menghabiskan waktu petang utk tdo sepuas2nya memandangkan tiada tutorial (kdg2 tutorial EBM, tu pn mls nk pergi. Hihi~) dan juga kuliah. Spt biasa, ptg ini sy tertdo lg.

“Hello, Assalamualaikum. Adah eh. Syarifah Aisyah ni..”

Terasa seperti mimpi pula mendapat panggilan mengejut dr Aisyah td. Namun, rasa excited sbb dpt bercakap dgn kawan yg dh lama tidak dihubungi, tp tiba2 muncul semula dengan berita perkahwinan beliau pd bulan 12 nnti.

“Aisyah, ktorang semua terkejut dpt tahu Aisyah nk kawin tau. Ye la, less than 2 months notice ni..”

“Short notice eh? Sbnrnya xde la, dr thn lepas lg kte dh plan..” [utk cerita lanjut, sila hubungi tuan punya bdn sendiri. Hehe ~]

Xpe la..apa2 pn, sy mendoakan yg terbaik utk kebahagiaan kwn baik sy ni di dunia dan akhirat. Smga perkahwinan yg bakal dilangsungkan nnti menjadi medan sbnr utk mempraktikkan konsep hidup pd memberi. Smga menjadi isteri solehah dan ibu mithali ye. Hehe~



Teringat kata2 Mr Naga sewaktu teaching bersama beliau di SJH semalam.

“Ada sape2 yg dh kawin?”

Semua ahli kumpulan sy menggeleng dengan penuh tanda tya mksd sebenar soalan tersebut kpd kami.

“I see many of ur friends are married during their study. This shows that u r not really commited with what u r doing now. Government is spending lots of money on u…”

Hmm..Ada betulnya. Tp kalu dh tertulis utk ketemu jodoh sebelum tarikh graduasi, nk buat mcm mana kn? Hehe~ Actually, I don’t want to comment on his statement. I’m always in neutral position for this issue.=D

Ok, It’s time to study!

Wassalam

Kalaulah bahagia itu kekal selama2nya…

BismiLLahirrahmanirrahim..

Dah lama rasanya x menulis pjg di sini disebabkan kesempitan masa dan kewangan (erk, ada kaitan ke? Hehe~). Sampai dah penuh bersawang2 dh rasanya blog yg dulunya begitu aktif dgn post2 yg updated. Xpe, yg penting tuan punya blog ini masih sudi menjenguk ke sini ketika berkelapangan. It’s better than nothing, right?

Kebiasaannya, setiap pg sy akan memasang radio kecintaan (hyperbola sungguh!) sy selepas Subuh, sebelum ke sekolah (baca: hospital). Sy suka mendengar celoteh Faisal Ismail dan Fara Fauzana yg kadang2 membuatkn sy tergelak sendiri. Slot yg paling sy nanti2kn, tentulah panggilan hangit.



Sengal sungguh! Mungkin itulah perkataan yg paling sesuai utk mendeskripsi panggilan hangit yg sering membuatkan org yg terkena tu seolah2 mahu menjerit sehingga didengari satu Msia kerana kegeraman yg teramat.

Panggilan hangit yg sy dengar pg td agak berbeza dr yg sebelum2nya. Suara Faisal Ismail sengaja dibuat2 serius sewaktu menghubungi seorang wanita (mungkin dlm lingkungan 30 an) berkaitan suaminya yg ingin berkahwin lg stu aka berpoligami.

“Saya dapati awak enggan utk dtg berjumpa pihak kami bagi menandatangi dokumen utk membenarkan suami awak berkahwin lagi satu.” (lebih kurang la ayatnya)

Si isteri dengan suara yg sedih dan agak beremosi krn seolah2 disalahkan dalam hal ini memberitahu ‘pihak yg menelefon’ bahawa dia kurang bersetuju dengan cara suami beliau krn beliau tidak tahu menahu mengenai status bakal madunya. Sepatutnya si suami berani mengatur pertemuan antara mereka bertiga sekiranya betul2 ‘gentleman’ utk beristeri lg.

Seperti biasa, di akhir pnggilan hangit tersebut. Faisal Ismail berkata begini,

“Beginilah, sy rasa kte x perlu berjmpa. Kte hanya bertemu di udara. Yeay, awak nmpaknya sudah terkena panggilan hangit”

Tuttt…(Puan tersebut meletakkan terus telefon. Kebarangkalian besar, telefon itu telah dicampak ke luar tingkap – pndai2 je. Hehe~)

Aduh, mana x geramnya. Hot.fm ni pn satu. Isu sensitif sebegitu x sepatutnya dibawa main. Yg paling sy geram adalah si suami yg seolah2 ingin memberitahu stu Msia beliau mahu menambah bilangan kouta dan secara x langsung memalukan isteri beliau.

Komen sy ringkas shj. Jiwa perempuan mana yg sudi berkongsi kasih insan yang pernah disayangi dan dicintai sepenuh hati dengan wanita lain. Meskipun agama membenarkan org lelaki berkahwin lebih dr stu, yakinkah si lelaki bahawa beliau mampu berlaku adil? Sedangkan Rasulullah juga setia pd isteri pertama baginda, Saidatina Khadijah sehingga akhir hayatnya. Ini kerana yg pertama, tmpt nya begitu istimewa dan sukar dicari ganti. Berkaitan perempuan yg suka berkawan dgn suami org, lain pula halnya. Saya tidak mahu komen.

Entahlah, sy masih belum berumah tangga. Boleh la berkata itu dan ini. Bagi sy, cinta yg dibina seolah kapal yg belayar di lautan luas. Jika kukuh dan penuh isinya, sekuat manapun angin taufan yg bertiup, meskipun kadang2 tersasar sedikit dr laluan utama, ia tidak terus tumbang lalu karam. Kadangkala, perjalanan tergendala krn memperbaiki layar yg sudah bocor di sana sini. Dan kemudian kapal tersebut kembali meneruskan perjalanannya sehingga ke penghujung destinasi.

Eh, sejak bila sy mula berfalsafah ttg cinta ni? =))

Wassalam~

p/s: I feel satisfied after presenting ortho case to Mr Aliff today. Even though it was not a perfect presentation, I’ve tried my very best. Therefore, I’ve bought something very special (of course it’s expensive), just to treat myself. Hehe~

Homesickness~

Bila hati ni terasa gundah gulana tanpa sebab yang spesifik, tiba2 mendapat panggilan dr ayah sebaik shj pulang dr kelas. Setelah berakhirnya sesi luahan perasaan, meskipun hanya satu perkataan yg ayah ungkapkan;

‘Bersabarlah..’

Sudah terlebih dr cukup utk memujuk hati ini. I miss home already…=(